از اول ژوئن ۱۹۷۴، زمانی که جو ئِنلای در بیمارستان بستری شد، تا ۸ ژانویه ۱۹۷۶ که درگذشت، در نزدیک به ششصد روز از واپسین فصل زندگی او؛ روزهایی سرشار از رنج جسم، پایداری اراده و مسئولیتی سنگین بود. در این مدت، او سیزده بار تحت عملهای جراحی کوچک و بزرگ قرار گرفت و هنگام مرگ، وزن بدنش به کمتر از سی کیلوگرم رسیده بود. جو ئِنلای در آن سالها هم پیرمردی بیمار بود و هم رنجوری در بستر درد؛ اما در عین حال، نخستوزیر جمهوری خلق چین نیز باقی ماند. واپسین سالهای عمرش در میان بیماری، فشار مسئولیت، اندوه، وداع و امید گذشت. او با وجود بیماری، مسئولیت را بر زمین نگذاشت؛ بیمار، اما پابرجا، بار بحران را به دوش کشید. حتی در بیمارستان، بیش از شصت بار از میهمانان خارجی استقبال کرد و بیش از ده بار، با وجود ضعف شدید، برای انجام مأموریتهای کاری از بیمارستان خارج شد. زندگی او تحقق کامل این سخن بود: بهکار بستن همه توان تا واپسین دم. جو ئِنلای تمام نیروی اندوختهی یک عمر خود را بیهیچ چشمداشتی وقف آرمانهای حزب و کشور کرد.

نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.