نهج العاشقین وقفه عند الشیرازیین سعدی و حافظ

عشق در ادبیات آیینی پارسی ، خروج انسان از خود و خودخواهی خود است ، برای آغاز در سلطنت زیبایی مطلق ، خرد مطلق ، دانش مطلق و شفقت مطلق … و این عشق از او بی خبر است ، او انرژی بزرگی را احساس می کند که وجود او را پر می کند و او را در مسیر همه صفات زیبایی و جلال در حرکت خود سوق می دهد … یعنی حرکت او به سمت خدا.
همه کسانی که برای ارائه شاهکارهای ابدی خود در عرصه ادبیات ، هنرها و علوم وجودشان را صرف کرده اند عاشق هستند و همه کسانی که زیبایی طبیعت و زیبایی انسان را می سرایند عاشق هستند زیرا خود را از خودشان آزاد کرده اند و معنای واقعی زیبایی را می بینند. و در میان این عاشقان ، حافظ شرازی و سعدی شیرازی.